Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Geen commentaar (4-6-08)

Zodra de televisie aanstaat, verander ik in een ongeremde commentator. ‘Heel goed Philip, zeg het maar, het is ook een moeilijke zin, probeer het nog een keer.’ ‘Ja, natuurlijk Evert, het spel is op de wagen.’ ‘Nee, Clairie Polak, vraag nou gewoon wat die kerel wil. Weg met dat ironische glimlachje!’ ‘Kom op, Matthijs, je hebt nog niet aan je gast gevraagd wat híj de beste single aller tijden vindt.’ ‘En daar is Evert weer, de messen zijn geslepen, natuurlijk!’ ‘Ha, gelukkig, goeie vraag, Matthijs, ik was al bang dat je hem niet zou stellen.’ ‘En daar hebben we Sophie, hoera!’ ‘Kom op, Philip, met die brand als laatste onderwerp nu een leuk bruggetje naar het weer.’ ‘Goeie broek, Marjon de Hond!’ ‘Kijk niet zo verbaasd Sophie, waarom zou Giel niet drie keer per dag een colaflesje in zijn kont stoppen?’ ‘Okee, Philip, daar gaat-ie: was het in de rest van het land ook zo warm, Marjon de Hond?’
Mijn stem klinkt hol in de huiskamer. Vrouw, kind en huisdier hebben zich in de koele diepten van de woning teruggetrokken. Door de afwezigheid van publiek word ik een halfverstaanbare mokker. Het commentaar gaat over in gekreun en gesteun. Maar soms schiet ik wanhopig overeind om een dolende spreker te corrigeren: ‘Dat was níet tijdens het kabinet-Den Uyl!’ Het is de loodzware erfenis van het jarenlang volgen van het nieuws en een beperkt vermogen om feitjes en trivia in mijn hersenpan te laten verdampen. Kortom, de vermoeiende nadelen van een goed geheugen.
Met het EK Voetbal op komst zal ik overdadig blootgesteld worden aan onzinnige informatie en analyserend commentaar dat niet onweersproken mag worden. Wil ik de zaak leuk houden, dan zal ik mijn betwerigheid moeten smoren. Laat de nonsens de nonsens en de foute weetjes de foute weetjes, dat wordt mijn parool. En vooral: Geniet van het spel. Dat zal al moeilijk genoeg zijn.
Om mijzelf te trainen in deze nieuwe tak van zelfbeheersing, besloot ik afgelopen dindagmiddag naar het vragenuurtje in de Tweede Kamer te kijken. In het kader van een verstandige trainingsopbouw stond ik mijzelf een quotum van één opmerking per minuut toe. Dat bleek al snel een vrijwel onmogelijke opgave.
Het vragenuurtje in de Tweede Kamer heeft zich ontwikkeld tot een pandemonium van verstandelijk uitgedaagde aandachtstrekkers. Geen voorval zo futiel of er worden vragen over gesteld. In Amsterdam konden agenten de koran-versie van Kadar Abdollah met korting kopen. Maar liefst twee bewindsvrouwen waren ter beantwoording van hun ministeries gesleurd. In beeld kwam een vriend van Geert Wilders, een ideoloog die Fritsma heette. Alleen al zijn verschijning zorgde ervoor dat ik daarna om op schema te blijven negen minuten mijn mond diende te houden.
De vrijheidslievende parlementariër legde duidelijke verbanden tussen verwijderde naaktschilderijen in Huizen, protesten tegen autochtone bouwvakkersdecolleté’s en de alomtegenwoordige islamisering van ons land. Tevreden over zijn vermogen om woorden met zoveel lettergrepen vrijwel feilloos uit te spreken, herhaalde hij op elke vraag van zijn collega-parlementariërs deze magische formule. De woorden ‘krankzinnig’ en ‘absurd’ die wij ons vooral herinneren uit de smeuïge Janmaat-imitatie van Erik van Muiswinkel werden kwistig in het rond gestrooid. Voor de snorrende camera’s gingen ministers en parlement met angstaanjagende ernst op de grieven van Heer Fritsma in. Want hij vertegenwoordigde ontegenzeggelijk een deel van het volk. En de wensen van het volk negeren, dat kon je als politicus maar beter niet doen. ‘De kloof tussen Den Haag en de burger moet veel groter’ brulde ik met mijn laatste krachten. Daarna werd ik onverwacht genezen. Ik viel stil, keek en dacht: Commentaar overbodig.


Marcel Verreck