Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Hangpartijtje (10-1-07)

Ja, het is wel luguber natuurlijk, maar je bent toch vereerd dat ze je vragen om erbij te zijn. Gelukkig had ik net een nieuw mobieltje met een supercamera. Inzoomen, de hele handel, want ja, je weet natuurlijk niet of je een plekje vooraan krijgt. Maar hij is klein, hè, die oude Tweede Kamer, dus je kon het prima zien. Nee, echt een goeie ruimte, sfeervol én met een handig balkon. Nou, en ze stonden al klaar hoor.
Het was toch allemaal best snel gegaan, het hele proces. Echt ongebruikelijk voor Den Haag, maar ja, je kan wel aan het formeren blijven. Het elan was te prijzen en nu ging het toch gebeuren: de executie van het kabinet-Balkenende 3. Men had het tijdstip mooi symbolisch gekozen: Oud en Nieuw.
De zaal was bont versierd en er klonk vrolijk poliep-gepiep van Frans Bauer. Volgens mijn buurman om de overgang naar de hel wat geleidelijker te laten verlopen voor de veroordeelden.
De beul droeg een Christine le Duc-kapje. Hij had wat weg van Paul de Leeuw. Sterker nog, toen hij de menigte begon toe te spreken, gonsde het door de rijen: ‘Da’s Paul!’ ‘O, wat is het toch een vakman!’ ‘Het weet overal een feestje van te maken.’
De beul stelde voor met Rita Verdonk te beginnen: ‘Dan weten we gelijk of het touw dik genoeg is.’ Rita brulde dat ze in beroep wilde gaan, maar ze had haar papieren niet bij zich. Een enkele cabaretier op de derde rij loeide: ‘Niet links, niet rechts, maar gewoon recht naar beneden!’ De bewindsvrouwe, inmiddels zelfs nog bleker dan haar leidsman Mark Rutte, had een verrassing in petto. Ze stapte over de balkonrand en bleek het dus toch te kunnen: zelf afscheid nemen. Het touw had gehouden.
De zaal begon op temperatuur te komen. Gerrit Zalm was aan de beurt. Terwijl hij schichtig door Het Hennepen Venster tuurde, probeerde hij de stemming erin te houden met een nerveuze Witz: ‘Ik ben gewend aan stroppen!’
Toen er vervolgens met kenmerkende traagheid enige CDA’ers werden afgewerkt, ze schommelden ook na hun laatste val nog heftig van links naar rechts, werden de toeschouwers ongeduldig. Het werd tijd voor het hoofdgericht.
Ballekie! Ballekie! Ballekie!
De minister-president betrad het balkon en wuifde beminnelijk naar de aanwezigen. De decorbouwers van de beul hadden een speciale 'balk' geprepareerd (geintje!), waaraan alleen de strop nog moest worden bevestigd.
‘Laat mij maar,’ sprak de premier, ‘ik ben tenslotte padvinder geweest.’
Hij leek niet te beseffen dat zijn laatste uur geslagen had. Maar dat verbaasde niemand.
‘Wilt u nog wat zeggen,’ vroeg de man met het masker. ‘En zo ja, wilt u dan langzaam spreken.’
‘Fatsoen moet je doen,’ hernam de premier, ‘als het gaat om zelf verantwoordelijkheid nemen...’
De rest was onverstaanbaar, door het honende gebrul van de meute en het geflits van tientallen mobieltjes, maar dat weerhield Balkenende er niet van onverstoorbaar zijn betoog voort te zetten.
Met een wanhopig gebaar duwde de beul hem ten slotte van de balkonrand. De premier tuimelde naar beneden, maar strekte zijn nek en wipte een aantal malen als een duveltje uit een doosje omhoog om uiteindelijk met een sierlijke sprong weer op het balkon te belanden.
Daar ontdeed hij zich van de strop, groette de toeschouwers met een vaag handgebaar en sprak: ‘Ik ga maar weer eens aan het werk.’
Toen meldde mij de wekkerradio dat formateur Wijffels nog bezig was met nieuwe verkenningen. Ik neem nooit meer zo’n pilletje. Ook niet met Oud en Nieuw.


Marcel Verreck