Columns Ontbijtradio
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Ontbijtradio

De Verlosser is terug! (22-2-08)
Liefde is alles!(15-2-08)
The Beatles (8-2-08)
70 jaar! (1-2-08)
Intelligent! (25-1-08)
Sarkozyëren (18-1-08)
Lekker vaag! (11-1-08)
Goede voornemens (4-1-08)
Top 30 Nieuwe Woorden 2007 (24-12-07)
Meer licht! (14-12-07)
Brand! (7-12-07)
Mais non! (23-11-07)
Domino D-Day (16-11-07)
Carnaval (9-11-07)
Quote & Dood (2-11-07)
Dag Jan! (26-10-07)
De TON! (19-10-07)
Wilhelmus! (12-10-07)
De Gurkha's! (5-10-07)
Een zin (28-9-07)
Filesex (21-9-07)
Geduld! (14-9-07)
Nieuw leven! (7-9-07)
Laatste strijdkreet (29-6-07)
Terug in NL (22-6-07)
Gezellig! (1-6-07)
Weer lekker weg! (25-5-07)
Lekker weg! (18-5-07)
Songfestival (11-5-07)
120 Tellen (4-5-07)
De jaren zeventig (27-4-07)
Over (20-4-07)
Balans (13-4-07)
Lijdenstijd (6-4-07)
Voorjaar (30-3-07)
Sukkeldom (23-3-07)
Literaire liedjes (16-3-07)
Stemmen in Emmen (9-3-07)
Lente! (2-3-07)
Islam-tsunami (23-2-07)
Disney-sixties (16-2-07)
Samen Amen (9-2-07)
Van Dale speciaal (2-2-07)
Hollands nieuws (26-1-07)
Positief 2007 (12-1-07)
Eindejaarscolumn: Hoe verder in 2007? (22-12-06)
Eindejaarscolumn: Politiek (22-12-06)
Eindejaarscolumn: Sport & Sex (22-12-06)
15-12-06
8-12-06
1-12-06
24-11-06
22-11-06
17-11-06
10-11-06
3-11-06
27-10-06
20-10-06
13-10-06
6-10-06
29-9-06
22-9-06
15-9-06
8-9-06
30-6-06
26-6-06
22-6-06
16-6-06
12-6-06
9-6-06
2-6-06
26-5-06
19-5-06
12-5-06
5-5-06
28-4-06
21-4-06

Disney-sixties (16-2-07)

Wat is er mooier dan het ochtendgloren?
Weer zo’n liedje uit de jaren zestig te horen?

Ik weet het niet, luisteraars, er is veel prachtige muziek gemaakt in de jaren zestig en we horen die nu de hele week. Maar het drukt je wel met de neus op de feiten dat zulke popkunstwerkjes vandaag de dag niet zo vaak meer worden gemaakt. Ook dat is natuurlijk gelul van een bijna-oude knar, maar juist mijn rijpende leeftijd maakt mij geschikt om vandaag, bijna aan het eind van de week van de jaren zestig, eens even de waarheid te vertellen over de jaren zestig.
En dan vragen we daarna Maurice de Hond om een enquete te houden over mijn opvattingen, als hij tegen die tijd tenminste zijn computers weer terug heeft gekregen van de politie.
Ik ben geboren in 1960, in december, dus reken maar na, maart roerde zijn staart, dan ben ik dus echt een produkt van de jaren zestig. Welnu, de jaren zestig, zoals wij die hier de hele week met een vettig bombastisch-romantisch sausje krijgen opgediend, bestaan natuurlijk helemaal niet. Ze zijn een verzinsel van de media en van de nostalgie-industrie, een attractief destillaat van zogenaamde flower power en revolutie.
De Disney-sixties. Toen alle mensen op blote voeten liepen, ongeremd de liefde bedreven, alle geesten permanent werden verruimd met allerhande middelen en iedereen protestliederen aanhief tegen onrecht, oorlog en onderdrukking, maar ondertussen wel genadeloos bleef doorgaan met het martelen van de eigen gitaar.
Dat zijn de hippe jaren zestig, die je zo lekker kan verkopen. Want de consument wil altijd meer van hetzelfde.
Zo voorspel ik voor het komende tv-seizoen de volgende nieuwe formats: Sterren zakken door het ijs, een wedstrijd ijsschots-hoppen over een snelstromende rivier om de Oom Tom-bokaal (en ook nogeens infotainment want betrokkenheid bij de klimaatverandering-dus dan kan je misschien ook nog een subsidiepotje bij een van die verse gristenministeries leegtrekken), Sterren lopen over straat, Sterren voelen aan elkanders sterren en desgewenst in het Engels: Darting with the Stars, Farting with the Stars en -dat dan toch maar weer in het Nederlands- Sterren eten elkaars grote boodschap op. Want dat is de enige boodschap die sterren nog hebben.
Maar goed, het was wel weer genieten deze week van de jaren zestig. Tot nu toe dan, want nu komt uw vervelende columnist met die vervelende mededeling dat die Disney-sixties nooit hebben bestaan. Ik heb mijn geheugen afgezocht en de foto-albums geraadpleegd, maar wij hebben in de jaren zestig nooit gedemonstreerd tegen de oorlog. Mijn vader was aan het werk. Ook heb ik geen enkele foto kunnen vinden waarop mijn moeder in minirok aan een hasjpijp ligt te lurken met allerlei vage nauwelijks geklede buren, die je oom en tantes moest noemen.
Wij hadden alleen echte ooms en die werkten in de Rotterdamse havens of bij de Haagse tramwegmaatschappij, en op verjaardagen dronken ze een borreltje terwijl de bijbehorende echte tantes in de keuken al afwassend breipatronen stonden uit te wisselen.
En zo leefden alle mensen in de jaren zestig, behalve wat dorpsgekken in Amsterdam, die door luie alcoholistische reporters vanaf de terrassen van hun journalisten-café’s werden bespied en beschreven als de profeten van de Nieuwe Tijd. Want mensen die in de war zijn doen het altijd goed in de media, maar genoeg over Bonnie St. Clair.
Men spreekt nostalgisch over de vrijmoedige seksuele moraal. Welnu, we zijn vandaag de dag nog veel losbandiger, exhibitionistischer en vooral ook stouter, maar helaas ook geketend door de harde, trieste business van de pornografie en de consumentgerichte erotiek. Zo werd ook de liefde een kwestie van geld. Als over een tijdje de week van de jaren nul zal worden georganiseerd, dan zullen we te horen krijgen dat alle vrouwen in die tijd (deze dus) een selectie aan massagestaven bezaten, aangeschaft op de huishoudbeurs, waarmee zij drie maal daags hun perfect geschoren vrouwelijkheid verkenden. Ga dit bij u zelf even na, luisteraressen en denk na of u zó de geschiedenis in wilt.
In de jaren zestig hadden de mensen uit mijn foto-album ongetwijfeld enorme bossen schaamhaar, maar de liefde werd er onverminderd bedreven, niet alleen in hippie-setting, want ik heb vele neven en nichten. Okee, de eerste vieze films waren te zien, maar niet zoals nu voor iedereen op tv en de hele dag. Artistieke voorstellingen als de peepshow had je nog niet. Met een lage belasting, dat scheelt in de aftrek.
Zo bordkarton als de oorlog was in Paul Verhoevens Zwartboek zo vieren de media het stereotiepe beeld van de hippe jaren zestig. De zoon van de producent van deze artistiek mislukte maar publieksmatig succesvolle film, het jongetje Maltha, was wellicht uit schaamte voor het product van zijn vader met zijn meisje ondergedoken. Ik wist meteen dat het geen ontvoering was, want iedere kidnapper die losgeld eist weet van te voren dat San Fu Maltha nooit zal betalen.
Maar goed, de jaren zestig, het was een sobere, arbeidzame, keurige, burgerlijke tijd. En wie dat nog eens wil meebeleven zit goed bij het nieuwe kabinet. Want na deze lucratieve week van de jaren zestig volgen straks de vier jaren van de jaren ’50!

Marcel Verreck