Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Lovely Rita (21-2-07)

Ik was lang niet in Nieuwspoort geweest. Maar Jur, André en de andere mannen van de bediening begroetten me hartelijk. Er werd een glas rode Chileense wijn ingeschonken. Wekelijks had ik hier rondgehangen tijdens de enorme nazit van het radioprogramma waaraan ik mijn bijdrage leverde. De code van Nieuwspoort gebiedt dat je zwijgt over wat er zich in deze mixed zone van pers en politici afspeelt. Soms is dat moeilijk. Vaak ben je opgelucht dat die code er is.
Ik keek rond. Veel nieuwe gezichten. Frisse kortgeknipte hoofdjes, kwieke bewegingen, serieuze blikken. Ik hoorde de bediening denken: een christenkabinet, daar gaat onze omzet! VVD en D’66, daar moest het nu van komen. Ernstig geslonken partijen, maar met een enorm zuippotentieel.
Ik zag haar zitten aan een tafeltje apart. Frits Wester stond half over haar heen gebogen. Hij wenkte mij grijnzend. ‘Kennen jullie elkaar?’ Ik gaf haar een hand. ‘Ga zitten, ik ben zo terug’ zei Frits en hij vlinderde weg, als altijd op zoek naar politieke lekkages.
Daar zaten we dan.
‘Komt u hier vaker?’ vroeg ik.
‘Zeg toch je,’ sprak ze, ‘zoveel schelen we niet in leeftijd.’
Ik nam snel een slok van de Chileen.
‘Ik bereid me hier een beetje voor op het Kamerlidmaatschap,’ zei ze vriendelijk, ‘dat is toch andere koek dan het ambt van minister.’
Ik keek naar haar gevreesde gelaat. Haar donkere hondenoogjes hadden iets melancholisch, ja bijna lievigs.
‘Kijk je er naar uit,’ vroeg ik, ‘naar dat Kamerlidmaatschap?’
‘Eigenlijk wel,’ zei ze, ‘ze denken vaak dat ik een machtsbeluste gekkin ben, maar ik zal je eerlijk zeggen... ik vond het ministerschap een hele moeilijke job. Het verdriet dat je mensen aan moet doen, dat hakt er in. De blikken van kinderen in asielzoekerscentra, de uitzichtloosheid van mensen in een uitzetcentrum...(haar stem werd zacht en haar ogen vochtig)... de Schipholbrand, daar heb ik nachten van wakker gelegen.’
Ze slikte. Ik nam nog een slok.
‘En al dat gebrul van die Amsterdamzuidcolumnisten tegen de islam. Bange burgertjes die een keer toen ze hun kakkindjes naar hockey brachten in zo’n straatje vol schotelantennes in West zijn verdwaald en toen een boerka hebben gezien. O,o,o, wat erg! Broeihaarden van terrorisme. Dat hun eigen zuidamsterdamse stoepen bezaaid liggen met de lijken van de autochtone maffia is verder geen probleem, daar kunnen ze met hun Hummer zo overheen karren.’
De warmte en betrokkenheid van haar betoog verwarde me.
‘Iedereen weet dat integratie een kwestie van tijd en geduld is. Het probleem is het overschot aan loslopende jongeren die hier geboren zijn, maar als buitenlander worden gezien. Ze zoeken een held, zoals wij in de sixties Che. Dan nemen zij Osama. Pubers horen raar en recalcitrant te zijn, dat is genetica. Maar het erge is dat die jongens soms worden ingepalmd door het olie-islamfundamentalisme uit Saoudi-Arabië, waar de sjeiks de jihad lekker misbruiken om het volk dom en strijdbaar te houden.’
Ze legde haar hand op mijn arm en sprak zachter dan ooit.
‘Denk je dat ik dat allemaal niet wist.’
‘Maar waarom kennen we jou dan van hele andere uitspraken en beleidsdaden,’ vroeg ik.
‘Het volk wilde duidelijkheid. Die gaf ik,’ zei ze schalks, ‘bovendien ben ik een beetje stout.’
Ach nee. Stout. De nieuwe leus van Marlies Dekkers en Heleen van Royen, twee blommen in blessuretijd met de ontmoedigende gewoonte regelmatig zonder directoire op stap te gaan.
Ze keek me doordringend aan, streelde even door mijn haar en hernam zich.
‘Dat moesten we maar niet doen.’
‘Ach,’ grapte ik, terwijl mijn blik langs haar machtige lichaam gleed, ‘ik kom er bij jou toch niet in.’
Ze lachte stout. ‘Ik heb discretionaire bevoegdheid.’


Marcel Verreck