Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Dat soort volk (11-4-07)

Ik ben natuurlijk altijd te welopgevoed, te intelligent en te welgesteld geweest om me te hoeven ergeren aan vreemdsoortige mede-wijkbewoners . Maar ook ik begin xenofobe trekjes te vertonen. Zou ik dan toch modegevoelig zijn?
Het gristenkabinet gaat van de onrust in ‘de wijken’ een hard punt maken. Minister Vogelaar heeft al in een achterstandswoning in een Rotterdams getto gekampeerd. Overlevingspakkie van de collega van Defensie geleend, slaappilletje erin en na afloop fraaie praatjes voor de media, vol ontmoedigende termen als ‘betrokkenheid’ en ‘leermomenten.’
De excellentie, vergezeld van een aantal vrouwelijke topambtenaren, had zelfs enige café’s bezocht. Echt de beest hadden de meisjes niet uitgehangen, om één uur des nachts kon er worden afgeschminkt, want de camera’s zouden al weer vroeg voor de deur staan. Gezellig!
Volgaarne mag ik de dames uitnodigen om de toestand in mijn ‘oude wijk’ in ogenschouw te nemen. Ik zou de vrijdagavond aanbevelen, maar als het Vogelaar-clubje dan liever in de eigen villawijk wil liggen bijkomen van weer een week vermoeiend wijk– en wereldverbeterend optreden, dan zijn ze ook elke andere dag van de week welkom.
Want het lijkt wel of deze overlast nooit overgaat. Ze strijken als sprinkhanen in onze buurt neer, voor zover ze er al niet wonen. Soort zoekt soort. Ze maken herrie en rotzooi, ze pleuren hun vervoermiddelen overal neer. Jongstleden vrijdagavond kon je, na lang puzzelen, nog maar één manier ontdekken om het pleintje over te steken. Alles was gevuld met hun auto’s, hun fietsen en vooral met... hun.
Vroeger hadden we ze ook wel, maar veel minder, de buurt was nog de baas. Hun ergerniswekkende attitudes werden weggelachen. Ze hoorden er ook bij, ze mochten erbij horen omdat ze met weinig waren.
Maar de laatste jaren is hun aantal exponentieel toegenomen. Ze hebben zich de publieke ruimte toegeëigend. Ze schamen zich nergens voor. Zij bepalen de norm. En wij, de authentieke bewoners, staan machteloos terzijde.
Er is mij geleerd dat je respect moet hebben voor ieders taal –en kleedgewoonten, maar het kost me steeds meer moeite. Elke avond weer een overdosis hun. Graag zou ik Ella Vogelaar en haar meidengroepje ter plekke de Haagse oogjes doen openen, maar de reacties van de regering laten zich moeiteloos voorspellen. Pappen en nathouden. En vooral veel praten.
Nou, er wordt bij ons in de buurt al ontzettend veel geouwehoerd. Door hun! Goed, wij originele bewoners weten ook hoe je moet lullen, het is tenslotte de stad, maar tegen dit gebrul, gebral en gekwetter kunnen we niet op.
Ik heb in 2005 op Phuket de tsunami meegemaakt, jawel mensen, en ik kan jullie vertellen dat het angstaanjagende gezoem waarmee de watermuur op ons afraasde, NIETS is, vergelijkbaar met het gegrom dat iedere avond weer opstijgt uit de straten van onze wijk, wanneer zij zich met hun uniforme taaltje, hun uniforme gewoontes en hun uniforme geblèr verzamelen.
Ooit waren wij van goede wil, maar deze ja... mensen zijn te ver gegaan. Als je je langs hen probeert te wurmen en je ruikt hun luchtjes en je hoort flarden van de bizarre manier waarop ze de taal mishandelen, dan zou het mij niet verbazen als er ook hier een hoop bij zijn met twee of meerdere paspoorten.
Zelf ben ik niet gewelddadig aangelegd, maar ik kan voor sommige van mijn buurtgenoten niet instaan. De zaken waar ze komen, elke week komt er minstens één bij, zullen wellicht het eerste doelwit zijn. En als dat niet helpt voorzie ik onbarmhartige vrijdagavondrazzia’s onder het luide en duidelijke motto: alle ballen de Pijp uit!


Marcel Verreck