Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Paasei-land (4-4-07)

Okee, die chocolade-eitjes die ons al sinds Derde Kerstdag vanuit de supermarktschappen liggen aan te gapen, mogen wat mij betreft vanaf deze week opgevreten worden. En knaag ook die kop van die choco-kip er maar af. Hap! Krak! Slik! En laat tegelijkertijd de andere smuldieren uit de choco-bio-industrie het haasje zijn. Doe dat nu. Want nu is het Pasen!
Enig inzicht in de religieuze achtergrond van deze vrije dagen vraag ik niet eens. Maar ik koester als oudbakken romanticus wel de hoop dat men eetwaar en gebeurtenis nog enigszins met elkaar weet te verbinden. Dat lijkt een verloren strijd. Half augustus kun je tegenwoordig de eerste pepernoten betrekken. En rosé, ooit een verwijfd zomerwijntje slurpen we nu het hele jaar door. Asperges in de lente, Beaujolais in mei, boerenkool in de zomer, het kan allemaal.
Want iedereen wil alles altijd en dan vooral nu! nu! nu! Er is nog maar één seizoen: ons seizoen. Klimaatverandering? Niet het meteorologische klimaat. Hadden we in de vorige Gouden Eeuw (met kapers als Piet Hein en Michiel de Ruyter op alle kusten) volgens de historicus Simon Schama nog Overvloed én Onbehagen, in deze moddervette epoche rest de Overvloed. En het Onbehagen dat er is, komt niet voort uit calvinistisch schuldbesef zoals eertijds, maar uit onvrede over datgene wat de Overvloed ons nog níet bracht. Want wie veel heeft, wil meer. Chocolade-eitjes in januari, ze liggen voor het grijpen. Dus je grijpt ze.
Een dik jaar geleden wandelde ik op de andere kant van de aardbol. In de grote stille oceaan ligt Rapa Nui, op minstens een week varen van andere eilanden. Rapa Nui, niet die blitse strandtent op Bloemendaal, maar het enige echte Paas-eiland, door ‘onze’ Jacob Roggeveen op 5 april 1722 ontdekt.
Eerste Paasdag. Vandaar. Met een beetje andere wind had het 1-April Eiland geheten. (En had niemand die ontdekking geloofd). Of Pinkster-eiland. Of Zomaar-een-gewone-dag-als-23-maart-in-het-jaar-onzes-Heren-1722-Eiland. Een beetje lange naam, maar nooit vreemd genoeg voor dit magische driehoekje in het onafzienbare blauw. De eilandbewoners hadden het best gevonden, voor hen bleef het Rapa Nui.
De karakteristieke beelden van Paaseiland heten moai. Sommige liggen nog half uitgehakt in hun kraamkamer, de dode vulkaan Rano Raraku, maar verder vind je ze over het hele eiland, dat zo groot is als Texel. Een aantal staat overeind, maar de meeste liggen voorover met de imposante neuzen in het vulkanische zand. Het is eeuwenlang een mysterie geweest hoe de inwoners van Rapa Nui deze enorme moai hebben weten te verplaatsen en op te richten.
Het verhaal is vaker verteld, maar het kan in deze Lijdenstijd geen kwaad dat nog eens in heel kort bestek te doen. De geestelijk leiders van het volk stimuleerden deze cultus, die een voorouderverering behelsde, om hun macht en de angst voor het bovennatuurlijke bij de eilandbewoners te bestendigen. Zo doen politici dat.
Voor het vervoer van de moai, dat op rolletjes ging, werd Rapa Nui ontbost. Er ontstond schaarste aan brandstof. Vissers ontbrak het aan hout om scheepjes te maken. De ondergang dreigde. Woedende bewoners hebben uiteindelijk de moai de schuld gegeven en de beelden omgedonderd. Toen in de 19e eeuw Spaanse geestelijken met nieuwe frisse Europese ziekten het eiland betraden waren er van de circa 18.000 inwoners nog maar 111 over.
Sinds 1967 is er een vliegveld en nu landt er vrijwel dagelijks een vliegtuig uit het moederland Chili. Men leeft er van het toerisme (Floortje Dessing is al gespot!), want het blijft een van de raarste, maar ook meest veelzeggende plekken op deze eivolle aarde.

Marcel Verreck