Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Geen Baan (19-9-07)

Soms lees je in de krant een bericht dat makkelijk ten onder gaat in de tsunami van ellende waarmee de nieuwsindustrie ons elke dag weer overspoelt. Zo vernam ik vorige week het hartverscheurend nieuws dat er in Wassenaar een ernstig tekort heerst aan golfbanen. Talloze Wassenaarders moeten ten einde raad zijn. Voor het beoefenen van hun geliefde sport zijn zij aangewezen op de eigen villa. In serres, gangen en achtertuinen laten zij hun clubs swingen. Maar ook al woon je wat ruimer dan de rest van Nederland, een echt lekkere stroke kan je dan toch niet op de mat leggen zonder de Lelijke Beelden-verzameling van je echtgenote te beschadigen.
Het kan niet anders of deze golfbaanschaarste trekt een flinke wissel op menig Wassenaars huwelijk. De situatie in vele landhuizen moet uiterst gespannen zijn. Hij heeft tenminste één van de badkamers gereserveerd om de edele kunst van het putten te vervolmaken. Zij staat op het punt zijn schedel te voorzien van een hole in one.
Maar ze houden zich in, stel je voor dat de buren er achter zouden komen. Er wordt in het dorp al genoeg gefluisterd. De schande dat het lidmaatschap van één der Wassenaarse golfvereningen niet voor deze ingezetenen is weggelegd moet bedekt blijven.
Daarom staat hij regelmatig ostentatief op de oprijlaan zijn tas met golfhulpstukken in de achterbak van zijn Bentley te werpen. Polo, geruite broek, hij legt het er zo dik mogelijk op. Maar wie hem zou volgen is uren zoet. Wanhopig stuurt hij zijn automobiel door de Wassenaarse lanen, slingert zich langs het wandellandgoed de Horsten naar Voorschoten (oppassen dat je niet door een voorbijscheurende prinses wordt platgereden), bereikt bij Leiden de irritant kalme Rijn, crosst zeven maal rond het Valkenburgse Meer en bereikt ten lange leste met roodbehuilde ogen de duinen bij Meijendel.
Daar heeft hij dikwijls onder die ene enorme eik gestaan, in zijn smetteloze golfkledij. In zijn kofferbak weet hij, behalve de maagdelijke golftas, ook een stevig touw. Maar telkens heeft hij zich herpakt, zoals het een Wassenaarder betaamt. Hij bedruppelt zich met meegebracht water (zweet) en besmeurt zijn outfit met een gepaste hoeveelheid zand en modder. Zo kan hij de wereld weer onder ogen komen. Hij zet koers naar de Meijendelse boerderij, waar hij een pannenkoek met stroop gaat zitten eten. Vage dorpsgenoten knikt hij minzaam toe: ja, ja lekker gespeeld, nu even een pannenkoekje. Niemand weet hoe lang hij dit nog volhoudt.
Ooit was hij bijna lid. Hij kende iemand die hem wilde introduceren. Van geluk heeft hij die dag geweend. Hij reed naar de lommerrijke dreef waar de club gevestigd is. Drie kwartier heeft hij zitten staren naar de toegangspoort. Daar zou hij straks doorheen mogen. En dan: met de andere mannen in de kleedkamer, een hele of halve ronde lopen, achteloos een rondje geven aan de bar van het clubhuis. Kerels die hem op de schouders zouden slaan: ‘Herbert, jongen!’Zo zou het gaan. Als hij lid was. Maar dat werd hij niet, want degene die hem zou introduceren, moest opeens de gevangenis in. Die mensen heb je ook in Wassenaar.
Het is een treurig verhaal. En zo onnodig. Want de tijd dat Wassenaarse ballen en andere zogeheten rechtse mensen zich ergens voor schaamden is toch allang voorbij. Van terughoudendheid over de eigen ellende is geen sprake meer.
De VVD (goed voor hooguit 15% van alle kiezers) monopoliseert de soapbeluste televisiezenders met een onbeschaamde hilarische gooi-en-smijtklucht rondom het iele leiderschap van de jongeheer Rutte. Die trouwens, vroeger of later, dat kan niet missen, hetzelfde lot treft als onze golfloze held: geen baan.

Marcel Verreck