Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Hij slaapt (26-9-07)

Hij slaapt. Op zijn rug, de onbegrijpelijk kleine knuistjes in overgave naast zijn hoofd. Totale rust tekent zijn gelaat, de uitgeplopte speen ligt werkeloos verderop. Maar zet één keer een theemok iets te hard neer en het beeld komt in beweging. Een Sjef van Oekel-achtige stuip, oei!...maar gelukkig... hij slaapt door. Rééds!
Laatst, op een serene zondagochtend, lag hij te slapen op het grote bed, omringd door lijfwachten van kapok en linnen. Vanaf de plek waar ik de krant zat te lezen, zag je enkel lakens, die door zijn dappere ademhaling lichtjes op en neer gingen. Ik ritselde met het wereldnieuws en, ojee,...boven het beddengoed verschenen twee zwaaien de handjes. Het Toppers-concert in míjn ArenA kon beginnen. Licht gekreun, de rochelende startmotor komt op gang, een eerste uithaal en dan... de eeuwige tophit aller zuigelingen: Cry baby cry! Op volle kracht, dan kunnen erkende misthoorns als Geer & Goor hun hart uiteten.
We zitten voor de televisie. Dat wil zeggen, ik zit en hij ligt tegen me aan op het handzame turkooise voedingskussen, dat ik zo oneerbiedig De Tochtworst noem. Hij slaapt. En ik kijk naar de Algemene Beschouwingen. Het is niet moeilijk om me de kwekkende politici als baby’s voor te stellen. Sommigen moeten echt nauwelijks veranderd zijn: het montere beertje Marijnissen, alert bij de interruptiemicrofoon, met meedansende bolle wangen alsof hij zijn borstvoeding net achter de kiezen heeft. Je weet dat het niet waar is, SP’ers doneren dan wel een deel van hun gage aan de partij, maar moedermelk schenken zal toch niet bij die verplichting horen. Hoewel, met een borstenrecruteur als Harry van B. in de gelederen...
En zo’n Dreetje Rouvoet, ongetwijfeld door tussenkomst van het Opperwezen Zelf toegelaten in vak K. Je ziet hem blij vanonder zijn kuif door zijn brilletje spieden en je kan van dat glimmende gelaat aflezen dat ze hem zojuist een schone luier hebben omgeknoopt.
Geert Wilders snelt weer eens naar voren. Mijn hand reikt naar de volumeknop van de zapper. Met uiterste voorzichtigheid, ik mag het wankel evenwicht op mijn schoot niet verstoren. Want hij slaapt. Maar de afstandsbediening zwerft ergens onder de tochtworst, onvindbaar als de kleine Engelse Maddie. Muggengezoem stijgt op uit het toestel. Ik ben te laat. Even knipperen en daar verschijnen de onverbiddelijke kraaltjes. Zijn de oogjes eenmaal open, dan volgt het mondje vanzelf. Alarmfase 1! Maar ik probeer de sirene voor te zijn. Ik tast naar de speen, maar die is van de armleuning gerold en steekt vanaf het tapijt zijn tong naar me uit. Dan maar Plan B: hij krijgt de vinger. Hansje Brinker anno 2007. Met mijn pink in zijn mond klinkt geruststellend gulzig gegrom. Ik hoop dat mijn topje goed vast zit, de zuigkrachten zijn enorm. Maar hij huilt niet.
Op volle sterkte –de zapper pakken is geen optie- horen we het gescheld van Geert Wilders. Deze parlementariër lijkt met zijn gladde huidje het meest van allemaal op een baby. Een verschrikkelijke huilbaby weliswaar , waar niemand zijn vinger meer in wil steken. En elke speen die hij in zijn mondje geduwd krijgt, spuwt hij uit, tot ver buiten de landsgrenzen. Niemand meer die hem wil verschonen. Hij lijkt wel of de poep nu aan de andere kant van het maagdarmkanaal een uitweg zoekt. Arme jongen.
Volgens de peiling zou hij misschien wel twintig of dertig zetels krijgen. Dat schijnt veel te zijn, maar op een totaal van 150 vind ik het schamel. Er resten genoeg beter denkenden om hem maar even te laten brullen. Dat schijnt soms het beste te zijn.
Ik kijk naar beneden. Gelukkig, die van mij slaapt.


Marcel Verreck