Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Slachtmaand (7-11-07)

Sommige dingen blijven moeilijk te bevatten. Zo ik deel mijn leven met een vegetarische vrouw. Okee, dat begrijp ik. En ook dat er af en toe wel vis genuttigd wordt, maar dan alleen als je niet meer kan zien dat het ooit een vis geweest is. Zijn er pootjes, scharen, staarten of zo’n gezellig vissenoog in het geding dan weigert zij het voedsel resoluut. Sterk op biefstuk gelijkende tofu-bouwsels worden zonder mankeren verorberd en een regelrechte vleesparodie als een valess boomstammetje fietst er probleemloos in. Ik eet mee, hartstikke lekker, en ik snap als omnivoor ook nog precies haar beweegredenen.
Maar dezelfde vrouw zit wel aan de buis gekluisterd als de speurneuzen van CSI hun instrumenten weer eens in een verdacht pakketje hersenen zetten. Wanneer er omwille van de bestrijding van de misdaad een zwaar bebloede B-acteur wordt leeg geschraapt. Of wanneer het corpus delicti uit een hoop menselijke blubber moet worden gevist. Sterker nog, al deze bloeddorstige knutselpraktijken hebben geen enkele remmende werking op de eetlust van mijn beminde. Want ook de Verreckjes eten soms met het bord op schoot voor de televisie.
Ook al verkeer je lang en fijn met elkaar, dit soort observaties nopen je soms tot een verkenningstocht in de ziel van de ander. Wat voor vlees hebben we eigenlijk in de kuip?
Nu verscheen in de kranten het bericht dat Dé Nederlander in geval van ernstige hongersnood na een ramp in onherbergzaam gebied toch liever zou verhongeren dan zich bekeren tot levensreddend kannibalisme. Jaja, het zal wel. Gelukkig waren er ook voldoende lieden die eerlijk toegaven onder deze omstandigheden het oppeuzelen van overleden medemensen niet te schuwen. Bij de vraag wie er het eerst aan zou moeten geloven antwoordden de meesten: de piloot. Die had beter zijn best moeten doen. En zo kon hij alsnog iets voor zijn medepassagiers betekenen. Een aantal jonge vrouwen onder de geënquêteerden meldde dat zij de piloot levend meestal al een lekker hapje vonden. Toen men vroeg of zij een idee hadden hoe de piloot moest worden klaargemaakt, riepen ze in koor: Dat weten de stewardessen vast wel!
Vol verwachting legde ik deze casus voor aan mijn geliefde. Zou zij, haar vegetarische inborst getrouw, in deze penibele situatie braaf gaan knagen aan een reddingsvest?
Welnee! Hap! Slik! Kommaarhier! To be or not to be, dat was de kwestie. Of beter: to beef or not to beef. Geamuseerd begon ik de culinaire mogelijkheden van het kannibalisme te schilderen. De gebakken oogbal? De gesmoorde appendix? De gebraden penis? De geflambeerde endeldarm? De gehakte bal? Het was even slikken, maar zij gaf toe dat het leven haar dierbaar was en dat zij deze feestdis niet zou beschamen. Er was één stellige uitzondering: zij at geen ledematen van Gordon. Die vond ze bij leven al niet te pruimen. Ook niet een speciaal met tenenkaas geprepareerde Gordon Blue.
Desalniettemin, als een vrouw met deze sterke principes het kannibalisme niet categorisch afwijst, moeten wij constateren dat er aan het taboe op menseneterij geknaagd wordt. Gegeven de huidige wereldvoedselproblematiek zou er best wel eens een radicale gedragsverandering kunnen plaatsvinden. Kannibalisme is immers niet van vandaag of gisteren. Op de Fiji-eilanden zijn de mensen heel aardig, maar vroeger vonden ze je helemaal om op te vreten. Daar hoorde ik het verhaal van een zendeling die in de pot ging. Het meest geïnteresseerd waren de hongerige wilden in zijn schoen. Zo’n afschuifbare voet, dat moest wel het lekkerste stuk zijn. De rest van de zendeling werd als nutteloos scharrelvlees in de struiken geworpen. Maar echt mals kregen ze het schoeisel niet. En het was ook nog vegetarisch!


Marcel Verreck