Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Staakt met wild geraas (5-12-07)

De scholieren staakten. Het leek mij een gezellig event. Naar Amsterdam, beetje schreeuwen en pepernoten en eitjes naar agenten gooien. Kortom, alles wat demonstreren zo lekker maakt: met zijn allen vervuld van één onweerlegbaar gelijk een moment de openbare ruimte in bezit nemen. Heerlijk! Zo doen voetbalsupporters het, net zoals de aanhangers van Frans Bauer die 18 avonden lang in Ahoy hun hikkende heiland toejuichen. Dat onverslaanbare groepsgevoel, waar tegen het virus van de moderne individualistische genotsbeleving het uiteindelijk toch op mysterieuze wijze moet afleggen.
Het is een polonaise waarin ik zelf niet al te vaak meedein, maar ik herinner mij de Ajax-successen (is even geleden) en de hartstochtelijke anti-kernwapendemonstraties in de jaren ’80. Het doel was groot en concreet genoeg om de massa te verenigen. Leuk, lief en creatief, met meegebrachte boterhammen stonden we daar, oud en jong. Punk en oma: ze leenden elkaars veiligheidsspeld. Een Hollands carnaval met inventieve spandoeken vol kekke woordspelingen van het type dat je nu nog ziet bij de uitzendingen van schaatsuitzendingen op Nederland 1. Die duren zoals bekend van vrijdagmiddag tot zondagnacht. Elke weekend regent het wereldrecords, maar de grootste prestaties worden wat mij betreft geleverd door de commentatoren, die zich altijd met ongeëvenaarde Ausdauer nog net uit de slaap weten te wauwelen.
De verleiding is groot om ook hier over die scholierenstaking louter badinerende woorden te spreken. De kinderen zouden niet weten waar het over ging, sterker nog, ze zouden niet eens kunnen tellen tot het aantal verplichte schooluren. Schoten voor open doel. Maar wat de fuck? Het hoort bij scholieren dat ze van sommige dingen de ballen snappen. Er moet wat te leren overblijven. En dan moet je zo’n stakingsavontuur maar zien als een practicum maatschappijleer. Die practica hebben ze dan deze keer in de vorm van een schoolreisje en niet zoals gebruikelijk op hangplek, schoolplein of in de fietsenstalling (al dan niet via de webcam te volgen).
Uit wat ik van het scholierenprotest via de altijd alerte media vernam, kreeg ik nou niet de indruk dat deze actie heel erg verschilde van de doorsnee Hollandse staking. U kent ze: bedrijf in nood, dan wel een strijd op leven en dood om een toeslag van 1,2 procent of iets dergelijks. De vakbonden, door de toegenomen rijkdom van de werknemers zwaar verfletst, die zich weer eens ouderwets kunnen profileren. Bussen, broodjes, T-shirts, dagje uit. Lachen, loeien en na afloop even de stad in. Op de Amsterdamse Wallen is het dan lekker druk (nog niet niveautje- LandbouwRAI, maar toch) want je hoeft tijdens zo’n protestdag natuurlijk niet al je activiteiten te staken.
Staakten wíj vroeger op school? Vanzelfsprekend, maar dat waren dan meestal eenmansacties. Ze noemden het spijbelen. Ooit zijn we met de hele klas weggebleven, omdat we na vier tussenuren nog een lesje aardrijkskunde hadden. Wat dat betreft waren wij pioniers voor de kinderen van nu. De schoolleiding sloeg hard terug. We moesten collectief een aantal strafuren terugkomen. Die ze dan wel een stuk beter hadden ingeroosterd, want toen waren we al een polderland.
Nee, de enige stakingsactie op onze school die indruk maakte, weliswaar een belachelijke, was die van de leraren. Ze gingen naar het Malieveld. Tamelijk klote dat onze school in Den Haag stond, want dat betekende de eerste drie uur nog wel les. Hadden die knuppels uit de provincie ook eens mazzel. Maar ons chagrijn verdween als sneeuw voor de zon toen we het docentencorps zich zagen verzamelen op het schoolplein. Al die meedogenloze klasseheersers verkruimeld tot een troepje giebelende dagjesmensen met deerniswekkende petjes op. Weg respect, weg authoriteit. De verloedering van het onderwijs kon beginnen.

Marcel Verreck