Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

King Clarence (2-1-08)

Clarence Seedorf was op bezoek bij Pauw & Witteman. What a guy! De heren waren zichtbaar onder de indruk van deze Grote Vriendelijke Donkere Reus. Deze kijker ook. Sympathiek, intelligent, rustig en uitstekend formulerend. Was dit een voetballer? Clarence maakte duidelijk dat hij dat was. Hij deed veel, zoniet alles voor zijn sport. Was zelden geblesseerd. Toen P & W hem tot snoeven wilden aanzetten door hem te vragen of veel jongere spelers hem conditioneel begonnen te kloppen, gaf hij een elegant maar ondubbelzinnig antwoord.
Clarence Seedorf. Ooit een dankbare stoplap voor de cabaretier in nood. Ik hoorde mijzelf nog vrij recent tijdens een schnabbel ala Johan Cruijff oreren over het eeuwige leerproces: ‘Je weet dat een jongen als Seedorf dus in principe elke penalty mist. Maar je weet ook, dat hij hem een keer raak gaat schieten. Ken over tien jaar zijn, maar het gaat een keer gebeuren. En je weet dus ook, dat wat hij ken, het goed missen van penalties, dat hij die kwaliteiten dus ook op de andere spelers van Oranje ken overbrengen.’
Deze grap ontstond tijdens EK 2000 toen het Nederlands Elftal in de halve finale tegen Italië van de zes strafschoppen er toch zo’n vijf wist te missen. Zelfs de Italiaanse zenuwlijders, geheide losers tijdens het penaltyschieten, schoten vaker raak.
Maar het wordt nu toch tijd deze mop uit het oeuvre te verwijderen, want Clarence is inmiddels zoveel meer dan die ene gemiste penalty. In Suriname heeft hij een voetbalstadion doen verrijzen als onderdeel van ongetwijfeld vele voor de buitenwereld onzichtbare goede werken. Hij heeft meer bekers veroverd dan wie ook en speelt bij het beste clubteam van de wereld.
In Oranje mag hij sinds kort weer af en toe twee minuten voor tijd invallen, maar ook dat doet hij. Want hij weet dat het allemaal in orde komt. De bondscoach is op de goede weg, heeft hij desgevraagd laten weten. Daarmee natuurlijk weer opwinding veroorzakend bij het clubje jongere ouderen dat in de eindeloze voetbalanalyse-televisieprogramma’s met droefgeestige ernst iedere week nieuwe opportunistische meningen zit te spuien.
Nederland heeft aan Clarence moeten wennen, maar inmiddels overheerst de bewondering. Zijn exotische zelfverzekerdheid heeft het Nederlandse voetbalkerkvolk lang geërgerd en gulzig heeft men zijn foutjes aangegrepen om zijn markante kop boven het maaiveld af te zagen.
Clarence is blijven lachen. Hij ging van Ajax naar voetbaldroomlanden Italië en Spanje. Hoofdschuddend werden deze transfers door de voetbalexegeten beschouwd. Want Clarence kon niet ‘in de discipline spelen’. En dat is heel belangrijk in ons zogenaamd vrijgevochten land. Toch raar dat ze hem wilden bij die al topclubs. En dat hij voortdurend werd opgesteld.
De Seedorf-bewonderaar in mij ontwaakte vlak voor een oefenwedstrijd tegen Zuid-Afrika. Nelson Mandela zou de aftrap doen. Clarence stond met de glanzende ogen van een zesjarig jongetje naar de grote man te kijken. De boeken van Mandela onder zijn arm. ‘Daar staat-ie,’ fluisterde hij tegen de verbouwereerde verslaggever. Want die had nog nooit een voetballer met een boek gezien. ‘Heb je ze gelezen?’ vroeg de reporter vol ongeloof.
Bij Pauw & Witteman hoorde je hem ‘Sitting on the dock of the bay’ van Otis Redding zingen. Mooie volle stem. Met welke verborgen talenten van Seedorf zullen we de komende tijd allemaal nog worden geconfronteerd? Als hij op z’n 47ste stopt bij AC Milan zullen er naar schatting ieder jaar een aantal romans en dichtbundels (in diverse talen) van hem zal verschijnen. Ook een hoogleraarschap astrofysica acht ik niet uitgesloten. Secretaris-generaal van de VN, goed mogelijk. En waarschijnlijk zal koning W.A. I zo rond 2030 zeggen: ‘Clarence, doe jij ’t maar.’ Van mij mag het.


Marcel Verreck