Columns Nieuwe Revu
Info  CD  Cabaret  Column  Nieuws  Archief  Gastenboek  Links


terug naar Columns Nieuwe Revu

Hoezo verlies? (25-6-08)
Doe het nu! (18-6-08)
Onze Obama (11-6-08)
Geen commentaar (4-6-08)
Niet zo negatief (28-5-08)
Brief aan Marco (21-5-08)
Stille Hind (14-5-08)
Dure les (7-5-08)
Grof vuil (30-4-08)
Eenzame planeet (23-4-08)
Ontvlamd (16-4-08)
Wedden dat? (9-4-08)
De film van Ome Wilders (2-4-08)
Op je plaat (26-3-08)
Bedrijfsongeval (19-3-08)
Goed gesprek (12-3-08)
Boerkinistan (5-3-08)
Bloedstemming (27-2-08)
Man zoekt boer (20-2-08)
Adomasochisme (13-2-08)
Praalwagen (6-2-08)
Vies boekje (30-1-08)
Lulhannes (23-1-08)
Nachtgedachten (16-1-08)
Geert - the movie (9-1-08)
King Clarence (2-1-08)
In 't broekje van Foekje (19-12-07)
Blind date (12-12-07)
Staakt met wild geraas (5-12-07)
O kom er eens kijken (28-11-07)
Leuk om te weten (21-11-07)
Langs de kant (14-11-07)
Slachtmaand (7-11-07)
Wintertijd (31-10-07)
Asterix en de Kaninefaten (24-10-07)
Het jonge volk wil seks! (17-10-07)
Jammerdebammer (10-10-07)
Historische grap (3-10-07)
Hij slaapt (26-9-07)
Geen Baan (19-9-07)
Denk Om Henk (12-9-07)
Schnabbelcircuit (5-9-07)
De Rode Kooi (29-8-07)
Geile sport (22-8-07)
Hemels gerecht (15-8-07)
Eigen wereldje (8-8-07)
Als niet, dan wel (1-8-07)
Problemen thuis (25-7-07)
Over de top (18-7-07)
Lekker in de rij (11-7-07)
Een nieuw huis (4-7-07)
De talenkluts (27-6-07)
Eeuwige trouw (20-6-07)
Schoon schip (13-6-07)
Hier die nier ! (6-6-07)
Bij de mensen thuis (30-5)
Dat nooit! (23-5-07)
Naar de rechter! (16-5-07)
Land van Fortuyn (9-5-07)
Han Stijkel (2-5-07)
Bosjesmannen (25-4-07)
J.C. Superster (18-4-07)
Dat soort volk (11-4-07)
Paasei-land (4-4-07)
In de provincie (28-3-7)
Kronkelwegen (21-3-07)
Sterke Woorden (14-3-07)
De lokhoer (7-3-07)
Wat een planeet! (28-2-07)
Lovely Rita (21-2-07)
Weer Niet De Mol (14-2-07)
Bertbakkeren (7-2-07)
Luister, sex! (31-1-07)
Meer schaatsen! (24-1-07)
Het beloofde land(17-1-07)
Hangpartijtje (10-1-07)
Frisse wind (3-1-07)

Geert - the movie (9-1-08)

Er zijn maar heel weinig mensen die weten dat ik Geert Wilders heel goed ken. Dat wil ik in principe graag zo houden, dus mondje dicht s.v.p., want anders moet ik binnenkort verhuizen naar een Bokitoproof onderkomen. Toen Geert nog gewoon een gezellige Limburger was ging ik wel eens met hem naar het carnaval in Venlo. Ik deed dat uit vriendschap, want voor carnaval moet je talent hebben. Dat heb ik niet.
‘Jullie zijn knettergek,’ zei ik tegen Geert en die opmerking heeft hij goed in zijn oren geknoopt. Mijn voorstel om verkleed te gaan als de bende van Venlo wees hij van de hand: ‘Dan lijken we te veel op de anderen.’
Hij wilde zich toen al onderscheiden. De ellende begon toen hij, teruggekomen van carnaval, weigerde zijn pruik af te zetten. Ik vond het geen gezicht, maar hij oogstte er succes mee. Ik bespotte hem, ook publiekelijk, want dat was nou eenmaal mijn werk. Daar hoeft de vriendschap helemaal niet onder te lijden. Dat zie je toch overal in Den Haag en Hilversum. Journalisten en politici, artiesten en hun recensenten, directeuren en vakbondsbonzen, zodra de camera loopt of de krant moet worden gevuld gaat het even hard tegen hard. Van tevoren hebben ze met elkaar geoefend. En daarna is het gezellig drinken, hapje eten en samen achter de wijven aan. Jammer dat Yab Yum dicht moet. Maar goed, er blijven, niet alleen in Nijmegen, nog genoeg fietsenstallingen over.
Geert sms’te mij eens dat ik ‘links’ was (dat vindt hij ‘walgelijk’), ik mailde hem terug dat hij moest weten dat hij mij daar niet mee beledigde en zo werd het digitaal toch nog heel gezellig. Omdat hij door zijn capriolen haast niet meer in publiek kan verschijnen, spelen onze ontmoetingen zich voornamelijk in cyberspace af. En hoewel Geert in het publieke debat de hardvochtige, monomane humorloze fanaticus acteert, valt er privé heel wat met hem te lachen.
‘Met terugwerkende kracht ben ik die Duitsers nu toch wel dankbaar voor al die bunkers’ liet hij me weten. En toen bekend werd dat onze jongens in Afghanistan in de strijd tegen de Taliban beslissende hulp van zo’n 80 levensgevaarlijke Ghurka-militairen zouden krijgen, piepte mijn mobiel onmiddellijk: Ghurka-Burqa 1-0.
Ja, met Wilders kun je lachen, daar heeft zo’n serieuze pruimenbek als die Doekle Terpstra geen weet van.
De laatste tijd stoeien Geert en ik via de mail over de film die eraan zit te komen. Als politiek-correcte cabaretier maak ik die in het openbaar natuurlijk belachelijk, maar achter de schermen overstelp ik hem met goede suggesties. Er zal in het begin van de film uiteraard een aantal blanke joods-christelijke koppen door toedoen van het kromzwaard rollen. Met veel plezier heb ik Geert een lijstje doen toekomen van acteurs en collega’s die ik zo’n rol graag zou zien spelen. Verder probeer ik hem te bewegen om wat meer onvoorspelbare elementen in zijn film op te nemen. Een liefdesgeschiedenis bijvoorbeeld, want liefde is nou niet bepaald het eerste woord dat het publiek met Geert Wilders associeert. En sex natuurlijk. Dat is echt het laatste waaraan je bij Wilders denkt. ‘Maar luister, Geert,’ hield ik hem voor, ‘het is een Nederlandse film, dus daar móet een portie botte rampetampseks in. Dat is de Nederlandse identiteit! Geen zwoele suggestieve 1001-nacht-verhalen. Gewoon Krelis die van Marie afstapt, een boer laat en naar voetbal gaat zitten kijken. Dan heb je jouw publiek.’
Nee, het wordt een fijne film, men zal er van opkijken. Alleen jammer dat voor de slotscène (waarin ‘iets’ met de koran gaat gebeuren) de pyromaan van ’t Zandt net niet meer beschikbaar was.

Marcel Verreck