{"id":1252,"date":"2018-10-27T14:15:45","date_gmt":"2018-10-27T12:15:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/?p=1252"},"modified":"2018-11-02T14:16:45","modified_gmt":"2018-11-02T13:16:45","slug":"paul-van-vliet-schrijft-voort","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/paul-van-vliet-schrijft-voort\/","title":{"rendered":"Paul van Vliet schrijft voort"},"content":{"rendered":"<p><em>(verschenen in Den Haag Centraal van 25-10-18)<\/em><\/p>\n<p><a href=\"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/met-PaulvVliet-2.jpg\"><img loading=\"lazy\" class=\"alignnone size-medium wp-image-1255\" src=\"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/met-PaulvVliet-2-300x225.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"225\" srcset=\"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/met-PaulvVliet-2-300x225.jpg 300w, http:\/\/www.marcelverreck.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/met-PaulvVliet-2-624x468.jpg 624w, http:\/\/www.marcelverreck.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/met-PaulvVliet-2.jpg 640w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><\/p>\n<p>Afgelopen mei nam Paul van Vliet afscheid van de grote podia. In een vraaggesprek met deze krant blikte hij aan het begin van dat theaterseizoen vooruit op het leven daarna: \u2018Ik ben een kind van Den Haag. Misschien dat ik net als mijn vader dan \u2018s ochtends het huis uitga en wel zie waar ik terechtkom. Een flaneur, die overal aanschuift. Door de hele stad, bij congressen en in buurthuizen, een soort stadsorakel, dat op vaste plekken in de stad spreekuur houdt. Een wandelende zonderling waar je terecht kan voor raad en daad. Ja, ik denk dat dat mijn toekomst wordt.\u2019<br \/>\nOok schreef hij al jaren aan een boek. Dat is er nu: \u2018Brieven aan God en andere mensen\u2019. Een veelzeggende titel, want de vermenselijking van het Opperwezen is niet alleen maar grappig bedoeld. In zijn epistel aan de Schepper, vertelt het protestante jongetje Van Vliet dat hij Hem eertijds in een jeugdig protest vaarwel heeft gezegd: \u2018Ik kon Uw heiligheid op geen enkele manier combineren met de Sturm und Drang van mijn hormonale ontwikkeling.\u2019<br \/>\nNu het rijke leven zijn voltooiing nadert, wendt hij zich weer tot de Almacht, die hij als cabaretier bespotte: \u2018Daarmee kon ik in het zelfgemaakte heiligdom van het theater mijzelf in het centrum van mijn eigen eredienst plaatsen. Dat is heel lang goed gegaan. Het is zelfs meetbaar geworden in materi\u00eble welstand: gouden platen, prijzen en koninklijke onder- scheidingen. Maar nu ik drie\u00ebntachtig ben geworden, werkt dat systeem niet meer.\u2019<br \/>\nEr valt veel te citeren uit dit brievenboek, de taal van Paul van Vliet is trefzeker, altijd licht van toon en gekruid met de Haagse melancholie, die hij van zijn moeder erfde. De brieven aan zijn ouders behoren tot de ontroerendste in deze bundel, die als een goede Van Vliet-show is opgebouwd uit ernst en luim.<br \/>\nKenners van zijn leven en werk zullen veel bekends tegenkomen, zoals het weggevoerde schoolvriendje Japie Groen, de vriendschap met Audrey Hepburn en de kalverliefde voor Ilse op het jeugdkamp die in hem het artistieke vuur ontstak. Sommige stukken zijn anekdotisch, in andere brieven doet hij een poging tot grondige zelfanalyse. Het genre van de brief suggereert een zekere intimiteit, maar je merkt dat de schrijver worstelt om tot volledige openheid en verdieping te komen. Paul van Vliet koestert zijn vormkracht, hij weet de taal te boetseren als geen ander, maar jongleert ook met zijn humoristische impulsen, ongetwijfeld om zijn zwaarmoedige inborst van een tegenwicht te voorzien.<br \/>\nIn een brief aan zijn zus Helmi vertelt hij openhartig over de depressie die hem velde en citeert de instructieve woorden van Proust: \u2018Je hebt geen nieuwe landschappen nodig, maar nieuwe ogen.\u2019 Wie de bodem bereikt, stuit op harde inzichten: \u2018Ik heb altijd gedacht dat er pas van me kon worden gehouden als ik iets presteerde. Niets bleek minder waar.\u2019<br \/>\nAan kabouter Gruno, een door zijn vader gecre\u00eberd fantasiewezen uit zijn jeugd, woonachtig in het Haagse Bos, schrijft hij een lange brief vol ontboezemingen over zijn theaterleven, die hij uiteindelijk toch omkadert met de controlerende zin: \u2018Ik ga mijn eigen zorgvuldig opgebouwde imago hier verder niet zelf beschadigen.\u2019<br \/>\nIn die worsteling zit de kern van een nieuw schrijverschap, dat de \u2018afheid\u2019 van de kleinkunst voorbij zal gaan. In romanvorm bijvoorbeeld, met nieuwe creaties die door Den Haag dwalen. De benodigde ogen heeft Paul wel, zoals blijkt uit deze observatie over zijn moeder: \u2018De spaarzame keren dat ik op uw slaapkamer ben geweest, zag ik hoe u voor uw toilettafel zat en uw haar borstelde met wilde rukken, die een verborgen drift deden vermoeden.\u2019<br \/>\nDat Paul van Vliet God inmiddels als metgezel heeft verwelkomd, betekent nog niet dat hij nu al met Hem moet gaan wandelen. Er is nog zoveel niet gezegd..<\/p>\n<p><em>Paul van Vliet, Brieven aan God en andere mensen. Uitgeverij: Balans.Prijs: \u20ac 19,99, E-book: \u20ac 9,90<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>(verschenen in Den Haag Centraal van 25-10-18) Afgelopen mei nam Paul van Vliet afscheid van de grote podia. In een vraaggesprek met deze krant blikte hij aan het begin van dat theaterseizoen vooruit op het leven daarna: \u2018Ik ben een kind van Den Haag. Misschien dat ik net als mijn vader dan \u2018s ochtends het [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1252"}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1252"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1252\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1259,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1252\/revisions\/1259"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1252"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1252"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1252"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}