<\/p>\n
Marcel Verreck bericht in <\/em>Den Haag Centraal regelmatig over het wel en wee van Elisabeth en Marco, een \u2018gemengd\u2019 Haags stel: de een van het zand, de ander van het veen.<\/em><\/p>\n Elisabeth fietst over het Frederik Hendrikplein. Op deze winterdagen wordt het nooit helemaal licht, maar daarom komen de lampjes in en aan de huizen mooier uit. De uitbundigheid van sommige illuminaties (arreslee\u00ebn, kerstmannen, rendieren) verbaast haar wel. Zo wild zag je het in dit land van haar jeugd nooit. Ze is iets eerder met haar werk opgehouden, hopelijk is de rij nog niet zo lang. Marcel Verreck bericht in Den Haag Centraal regelmatig over het wel en wee van Elisabeth en Marco, een \u2018gemengd\u2019 Haags stel: de een van het zand, de ander van het veen. Elisabeth fietst over het Frederik Hendrikplein. Op deze winterdagen wordt het nooit helemaal licht, maar daarom komen de lampjes in en aan de […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":941,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[15],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/940"}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=940"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/940\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1349,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/940\/revisions\/1349"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/941"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=940"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=940"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=940"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nZe glimlacht als ze denkt aan het hoofd van Marco, wanneer hij het gesigneerde boek zal openslaan. Ze moet eigenlijk altijd glimlachen als ze denkt aan het hoofd van Marco. Daar stond hij opeens voor haar deur. Ze had gebeld voor een loodgieter, ze kreeg er Marco bij.
\n\u2018Lekker stekkie,\u2019 had hij gezegd, \u2018een vriend van mijn broer heeft ook een tijdje op het Valkenbosplein gewoond.\u2019 Marco had veel broers, neven en vrienden en die woonden overal en die maakten van alles mee. Zijn woordenstroom was niet te stuiten, er was niets dat geen aanleiding gaf voor een nieuw verhaal. Pas later, toen ze voor het eerst een weekje op Schiermonnikoog verbleven (haar idee!), had ze ontdekt dat hij ook kon zwijgen, intens en geheel geabsorbeerd door een boek van zijn favoriete schrijver.
\nOndertussen liet hij zijn handen wapperen. Die lekkage kwam door de CV-ketel. Geen probleem, dat fikste hij wel even. \u2018Ik vond al dat het niet echt warm werd,\u2019 had Elisabeth gezegd.
\n\u2018Gelukkig ben ik er nou,\u2019 zei hij lachend, terwijl hij haar recht in de ogen keek. Dit was niet hoe ze zich het vervolg van haar leven had voorgesteld, maar ja, zoals Marco zei, je houdt het niet tegen.
\nZe kon zich elke seconde van zijn eerste bezoek nog herinneren. Dat duurde veel te kort, al zijn charmante verhalen ten spijt bleek hij een razendsnelle vakman. \u2018Ik heb net thee gezet,\u2019 zei ze, \u2018wilt u ook een kopje?\u2019 Hij grijnsde. \u2018Thee? Ik ben niet ziek.\u2019
\nTenslotte pakte hij zijn werk-iPad. \u2018Welke naam mag ik noteren?\u2019 \u2018Van \u2019t Zandt\u2019 zei ze, \u2018met dt.\u2019 \u2018Toe maar,\u2019 zei hij, \u2018Marco Veenstra, met alleen een t. Zullen we woensdag een filmpje pakken?\u2019
\nDe rij bij Paagman is inderdaad lang, maar de schrijver neemt alle tijd voor haar. Ze stopt het gesigneerde boek in haar tas en loopt nog even de Fred op. Kijk nou, een yoghurtwinkel, daar zat vroeger een groenteboertje. Onwillekeurig blijft ze staan, bevroren in de tijd, het meisje met de vlechtjes, op zaterdagmiddag dromend in de winkelstraat.
\nTwee sterke armen om haar nek. \u2018Schatje! Wat sta je te staren naar die bevroren yoghurtpalen.\u2019
\nZe kussen elkaar.
\n\u2018Ik had een lekkie in de Van Slingerlandtstraat.\u2019
\n\u2018Ik was op weg naar huis, ik stond te denken aan Simon de Vogel\u2026\u2019
\n\u2018Allemaal lekker, schat, al bak je een ei met een ui.\u2019
\nZe weet wel beter, hij smult van haar gerechten.
\n\u2018Mijn fiets staat bij Paagman.\u2019
\n\u2018Mijn wagen daar ook ergens. Tot zo, schatje.\u2019
\nHij kijkt haar na. Ze zwaait nog een keer, dan is ze uit zicht.
\nMarco haast zich de boekenwinkel in. Kanonnen, wat een rij. Nou ja, geduld maar. Wat zal ze blij zijn met dat door Koot zelf gesigneerde boek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"