Elke week bespreekt Marcel Verreck in Den Haag Centraal heden en verleden van een bijzondere Haagse plek.<\/p>\n
Kijk ons daar nou lopen<\/em> Paul Pleijsier en ik hebben een lied gemaakt dat \u2018Re\u00fcnie\u2019 heet en we zijn op onze oude school om beelden te schieten voor het bijbehorende clipje. Paul is sinds zijn eindexamen nooit op het VCL terug geweest, ik woon dichterbij en ben beter op de hoogte van de stand van zaken. We zien de klassen en de gangen<\/em> En ook de zoete herinneringen, de optredens in de aula en ja, ze liggen er nog, de peuken bij het hek. De eindexamenleerlingen zijn aan het vieren, maar als de bel gaat, stroomt het trappenhuis als vanouds vol. Omdat wij daar na veertig jaar weer staan te zingen, houden de leerlingen hun pas in en klappen mee. Op verzoek zingen we ons liedje in diverse klassen en in de bankjes waar we zelf ooit zaten. Glimmende oogjes bij de leerlingen als wij de lerares lachend aankijken bij deze strofe:<\/p>\n En die onbereikbare meiden<\/em> Die puberale grootspraak hebben we nooit helemaal afgelegd. Dan lopen we voor de laatste keer het schoolplein af:<\/p>\n En we zwijgen en we staren<\/em> Bij thuiskomst blijken niet alle opnames goed gelukt te zijn. Maar die in ons hoofd zijn haarscherp.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Elke week bespreekt Marcel Verreck in Den Haag Centraal heden en verleden van een bijzondere Haagse plek. Kijk ons daar nou lopen Voor de allerlaatste keer We doen de schooldeur open En de geuren van weleer Die ooit binnen zijn gekropen Ruiken we nu weer Straks gaan ze alles slopen Ze halen alles neer Paul […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":836,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=835"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1336,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835\/revisions\/1336"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/836"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=835"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.marcelverreck.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nVoor de allerlaatste keer<\/em>
\nWe doen de schooldeur open<\/em>
\nEn de geuren van weleer<\/em>
\nDie ooit binnen zijn gekropen<\/em>
\nRuiken we nu weer<\/em>
\nStraks gaan ze alles slopen<\/em>
\nZe halen alles neer<\/em><\/p>\n
\nMaar zoveel is er gek genoeg niet veranderd aan de Van Stolkweg. De bomen zijn een stuk hoger, er is nog maar \u00e9\u00e9n leraar van wie we les hebben gekregen en de ingang is verplaatst naar het schoolplein, waar Paul verrast wordt door een nieuwe uitbouw.
\nBinnenkort zal alles anders zijn, want inderdaad, de school wordt gesloopt, op de oude villa na. De nieuwste rector toont de tekeningen van het komende gebouw, het ziet er vertrouwd uit. De leerlingen wijken twee jaar uit naar het ontruimde Aloysiuscollege.<\/p>\n
\nWaar geheimen zijn bewaard<\/em>
\nVol onmacht en verlangen<\/em>
\nPijn die nooit echt is verjaard<\/em><\/p>\n
\nZijn op leeftijd en gescheiden <\/em>
\nWe hoeven niet meer ademloos te zwijgen<\/em>
\nNu zouden we ze makkelijk kunnen krijgen<\/em><\/p>\n
\nIn dat kaartenhuis van steen<\/em>
\nHet is een eeuwenoud verhaal<\/em>
\nRe\u00fcnie en straks ru\u00efne<\/em><\/p>\n